www.radiolyra.com 

9 shtator 2026

Dita që nuk erdhi kurrë

Ai e kaloi tërë jetën duke pritur ditën e duhur.

Do të pushonte kur t’i mbaronte punët.
Do t’u telefononte prindërve kur të kishte më shumë kohë.
Do t’u tregonte fëmijëve sa shumë i donte, kur ata të rriteshin pak.
Do të udhëtonte kur të kishte më shumë para.
Do të kërkonte falje kur të qetësohej.
Do të fillonte të jetonte… të hënën tjetër.

Por punët nuk mbaruan kurrë.

Koha nuk u shtua. Fëmijët u rritën. Prindërit u plakën. Disa njerëz u larguan pa e dëgjuar fjalën që ai kishte ndërmend t’ua thoshte.

Një mëngjes, duke parë fytyrën e vet në pasqyrë, ai kuptoi diçka të dhimbshme: nuk kishte qenë duke pritur një ditë më të mirë. Kishte qenë duke e humbur jetën, pak nga pak, duke besuar se kishte kohë të pakufishme.

Ne shpesh jetojmë sikur jeta e vërtetë do të fillojë më vonë.

Kur të kalojë kjo javë.
Kur të zgjidhet ky problem.
Kur të kemi më shumë para.
Kur të vijë pushimi.
Kur të ndihemi plotësisht gati.

Por jeta nuk fillon më vonë.

Ajo po ndodh tani, ndërsa ne jemi duke bërë plane për të ardhmen. Po ndodh në kafen që pimë me dikë të dashur. Në zërin e një miku. Në një përqafim. Në një mbrëmje të zakonshme, të cilën një ditë mund ta kujtojmë si një nga çastet më të bukura të jetës.

Nuk kemi nevojë ta ndryshojmë tërë jetën brenda një dite. Ndoshta mjafton të mos e shtyjmë më atë që ka vërtet rëndësi.

Telefonoje njeriun që të mungon.
Thuaje fjalën e mirë.
Kërko falje.
Falëndero.
Përqafoji njerëzit e tu.
Filloje atë që të frikëson.

Sepse tragjedia më e madhe nuk është vetëm se jeta përfundon.

Tragjedia është të arrijmë në fund dhe të kuptojmë se, duke pritur ditën e duhur, harruam ta jetonim këtë ditë.

Hysni Baliu