www.radiolyra.com 

Politikanët – mjeshtrit e premtimeve, zejtarët e harresës

Ka diçka pothuajse filozofike te politika: njerëzit që flasin më shumë për të ardhmen, shpesh shpresojnë që ne ta harrojmë të kaluarën.

Në fushatë, qytetari është “zemra e shtetit”. Çdo derë troket, çdo dorë shtrëngohet, çdo hall dëgjohet. Politikanët flasin për drejtësi, barazi, dinjitet, zhvillim dhe sakrificë.

Pastaj vijnë zgjedhjet.

Dhe papritur qytetari, nga “zemra e shtetit”, shndërrohet në një numër që duhet të presë zgjedhjet e ardhshme.

Politika ka krijuar një mjeshtëri të veçantë: artin e premtimit pa përgjegjësi.

Kur premtimi realizohet, është meritë e politikanit. Kur dështon, fajin e ka opozita, qeveria e kaluar, administrata, mediat, ndërkombëtarët, kriza, ekonomia apo “rrethanat e jashtëzakonshme”.

Vetëm politikani duket se është gjithmonë viktimë e rrethanave dhe kurrë autor i tyre.

Ai flet për sakrificë, por privilegjin e vet nuk e prek.

Flet për barazi, por rrallë jeton si i barabartë me qytetarin.

Flet për meritokraci, por shpesh shpërblen besnikërinë.

Flet për moral, por moralin e kujton më së shumti kur duhet të gjykojë kundërshtarin.

Flet për popullin aq shpesh, sa ndonjëherë lind pyetja nëse ka kohë ta dëgjojë atë.

Këtu qëndron paradoksi i pushtetit: politikani kërkon besim të pakufishëm, ndërsa qytetarit i kërkohet durim i pakufishëm.

Premtimet ndryshojnë, sloganet ndryshojnë, fytyrat ndryshojnë.

Por karrigia mbetet po ajo.

Dhe shumë prej atyre që dje e quanin pushtetin arrogant, sapo ulen në të njëjtën karrige, fillojnë ta shohin arrogancën si “përgjegjësi institucionale”.

Kjo është magjia e pushtetit: shpesh nuk i ndryshon vetëm kushtet e jetës së politikanit — ia ndryshon edhe kujtesën.

Ai harron çfarë thoshte kur ishte në opozitë.

Harron çfarë premtoi kur kërkonte votën.

Harron njerëzit me të cilët pinte kafe gjatë fushatës.

Por nuk harron kurrë datën e zgjedhjeve të ardhshme.

Atëherë kujtesa rikthehet në mënyrë të mrekullueshme.

Rrugët përsëri mbushen me vizita.

Qytetari përsëri bëhet “i nderuar”.

Pensionisti bëhet “shtylla e shoqërisë”.

Rinia bëhet “e ardhmja e vendit”.

Mërgata bëhet “zemra e kombit”.

Dhe populli bëhet sërish i rëndësishëm — të paktën deri në mbylljen e kutive të votimit.

Por problemi më i madh nuk është se politikanët premtojnë.

Premtimi është pjesë e politikës.

Problemi fillon kur shoqëria pushon së kërkuari llogari.

Sepse pushteti nuk trembet shumë nga qytetari që zemërohet për një ditë.

Ai trembet nga qytetari që mban mend.

Nga ai që pyet:

“Çfarë the para katër vjetësh?”

“Çfarë realizove?”

“Ku shkoi parimi që mbroje?”

“Pse ajo që ishte e papranueshme dje, sot u bë e pranueshme vetëm sepse të leverdis?”

Demokracia nuk mbahet gjallë nga duartrokitjet.

Mbahet gjallë nga kujtesa.

Nga dyshimi.

Nga pyetja.

Nga kërkesa për përgjegjësi.

Sepse një popull që adhuron politikanët krijon sundimtarë.

Një popull që i kontrollon politikanët krijon demokraci.

Në fund, ndoshta pyetja më e rëndësishme nuk është:

“Çfarë na premton politikani sot?”

Por:

“Çfarë bëri me atë që na premtoi dje?”

Sepse fjalimet mund të jenë madhështore, sloganet mund të jenë emocionuese dhe flamujt mund të valëviten bukur.

Por realiteti nuk matet me duartrokitje.

Matet me përgjegjësi.

Dhe harresa e qytetarit është ndoshta aleati më besnik që pushteti ka pasur ndonjëherë.

Thënie për fund:

“Politikani jeton nga premtimi; qytetari duhet të jetojë nga kujtesa.”

15 shtator 2026, ora 08:58